Gorzów - Landsberg
Historia
Władcy
Ludzie
Widokówki - Pocztówki
Zdjęcia
Mapy
Publikacje
Forum
Autor
Linki
Gorzów Wlkp.

W tym dziale znajdziesz, drogi Gościu, poczet władców naszego miasta - od czasu lokacji, do dnia dzisiejszego. Na wstępie należy jednak wyjaśnić kilka zawiłości historycznych związanych z tym zagadnieniem.

Tytularnie pierwszymi władcami miasta byli sołtysi (łac. scultetus et prefectus). Urząd ten został podzielony na cztery części - jednocześnie sprawować go mogły cztery osoby. Najwcześniejsza wzmianka o Radzie Miasta i rajcach miejskich pojawia się w zachowanych materiałach dopiero w roku 1297. Od 1374 roku Landsbergiem rządzą burmistrzowie (łac. proconsules). Podobnie jak w przypadku sołtysów urząd ten ulegał podziałom i sprawować go mogły nawet cztery osoby równocześnie. Od 1511 r. w skład Rady wchodzą wybierani co dwa lata dwaj burmistrzowie oraz 10 rajców. Rada taka dzieliła się po połowie na dwie Rady: "starą" i "nową" - każda rządziła po roku. Od 1719 r. urząd burmistrza jest dożywotni. Począwszy od XVIII w. niektórzy władcy miasta noszą miano nadburmistrzów. W 1809 r. kadencja zostaje skrócona do 12 lat, natomiast od roku 1863 r. pierwszy burmistrz tytułowany był nadburmistrzem. Dopiero od roku 1945 r. miastem rządzą prezydenci, za wyjątkiem przerwy w latach 1950-72, kiedy to Gorzowem zarządza organ kolektywny - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. Przewodniczący PMRN de facto pełni obowiązki prezydenta.

Opracowanie poniższe powstało na bazie "Pocztu ojców miasta" opracowanego przez Jerzego Zysnarskiego dla "Księgi pamiątkowej Gorzowa Wielkopolskiego". Wszystkich ciekawych większych szczegółów odsyłam do tego wydawnictwa. Polecam!

1257 - a. 1299 — Albert von Luge (starszy), wspomniany jednokrotnie, w dokumencie lokacyjnym miasta Gorzowa z 2.07.1257 r., tytułowany przez margrabiego Jana jako fidelis noster oraz jako sołtys [schultetus]. Pochodził prawdopodobnie ze wsi Luge koło Salzwedel w Starej Marchii.

1299 - a. 1308 — Albert von Luge (młodszy), noster prefectus, wspomniany tylko w dokumencie z 12.03.1399 r., kiedy margrabia Albrecht nadał jemu i jego trzem braciom dochód z czterech młynów pod miastem oraz z miejskich czynszów łanowych.

1299 - a. 1308 — Tydekin, Johann i Nikolaus, synowie Alberta (starszego) von Luge, współdziedzice sołectwa; z braćmi von Luge wiąże się podział miasta na cztery dzielnice, znane w XV w. pod nazwami Świętego Ducha [Geistviertel], Świętej Gertrudy [Getraudenviertel], Świętego Jerzego [Georgenviertel] i Żydowska [Judenviertel].

1308 — Gerhard de Berenwalde, mieszczanin, prawdopodobny sukcesor sołectwa; 16.09.1308 r. wraz z Heinrichen de Kusterin (obaj tytułowani discretis viris et providis) zakupił od margrabiego Waldemara dwa młyny w sąsiedztwie miasta; jego synem lub wnukiem był Piotr Berenwelt.

1308 — Heinrich de Kusterin, zapewne z Kostrzyna.

1313-1321 — Tydike [Detimarus, Thidericus] Tsycher [de Sicher, Cycherman], rajca, a może nawet jeden z pierwszych burmistrzów miasta; pochodził zapewne z Cychr.

1319-1348 — Conrad [Konectinus, Konekin von Zantoch], tytułowany (z przerwami) sołtysem w 1319 [scultetos de Nova Landesberg], 1342 [prefectus et scultetus].

1319 — Fritsoni [Fritz] de Stennewitz, mieszczanin gorzowski.

1321 — Ludolfus de Landesberch, sołtys [necnon prefectus ibidem], zapewne jeden z czterech.

1321 - a. 1348 — Peter (I) von Rakow [Rako], mieszczanin, protoplasta jednego z głównych rodów w mieście, sukcesor przywilejów sołeckich, nigdy jednak nie tytułowany sołtysem: w dokumencie z 25.05.1321 r. wymieniony zaraz po sołtysie Ludolfie. Miał co najmniej dwóch synów Heinricha i Petera (II).

1326 — Peter Rike [Ryken, Reiche], jeden z wysoko postawionych mieszczan, może burmistrz.

1338 - a. 1353 — Peter von Rakow (II), syn Petera (I), brat Heinricha, ani razu nie wystąpił z tytułem sołtysa, choć wszedł w posiadanie dochodów i przywilejów sołeckich.

1338 - a.1357 — Heinrich Rakow, brat Piotra, od 1338 r. współwłaściciel, a od 1353 r. właściciel czwartej części sołectwa.

1357-1383 — Peter (III) Rakow [Rackow], wnuk Petera (I), syn Heinricha i Łucji; 4.09.1372 r. utracił sołectwo na rzecz Petera Beyernfelda; potem przeniósł się do Frankfurtu i przyjął tamtejsze obywatelstwo.

1361 — Peter Molner, otrzymał czwartą część sołectwa.

a. 1372 — Gereke, sołtys, posiadał czwartą część dochodów sądowych, które utracił 1.12.1372 r. na rzecz Petera Vorrada.

1372 — Peter Berenfelde [Berenwelt, Beyernfelde], mieszczanin, syn lub wnuk Gerharda de Berenwalde; w 1360 r. - rajca, zm. przed 1389 r., swoje stanowisko przekazał synowi Symonowi.

1372-1374 — Peter Vorrad [Vorrat], mieszczanin; 1.12.1372 r. margrabia Otto nadał mu czwartą część sądu po Gereke wraz z przynależnymi dochodami.

1374 — Henning Cruger, rajca, jeden z trzech burmistrzów [proconsul], z tytułem rajcy do 1390 r.

1374 — Jakob Berchte, jeden z trzech burmistrzów wspomnianych w dokumencie z 1374 r.

1374 — Nicolaus Craft, jeden i trzech burmistrzów, wspomnianych w 1374 r.; jako rajca występuje do 1386 r.

1390 — Henning Christeler [Jersteler], jeden z dwóch burmistrzów, którzy 18.05.1390 r. wystąpili jako rozjemcy w sporze między Heinrichem Schmielerem i Tyde von der Marwitz.

1399 — Hans Lange, burmistrz, jeden z sygnatariuszy pokoju, podpisanego 25.05.1399 r. w Kołczynie z książętami śląskimi.

1402-1405 — Heinrich Schulener [Smieler, Schmieler, Schmiter, Schimeler, Schufeler], burmistrz; 1.02.1366 r. wraz z bratem Henningiem oraz Peterem Presselem otrzymali dwie części Wieprzyc do wspólnej ręki; jako rajca i ławnik uczestniczył w 1385 r. w zakupie wsi Karnin, w 1390 r. toczył spór z Tydenem von Marwitz o rybołówstwo w okolicy Wieprzyc, 11.08.1393 r. otrzymał od margrabiego Jana za wierną służbę część tej wsi w lenno; jako burmistrz był 25.07.1402 r. obecny w Malborku przy zakupie Nowej Marchii przez Krzyżaków.

1403 — Chrystian Arnswalde, wspomniany jako jeden z dwóch burmistrzów.

1409 — Hans Nyenbroch, burmistrz.

1409 - 1426 — Nicolaus Blodicke [Blodecke], burmistrz.

1416 — Hans Berenfeld, rajca albo burmistrz.

1416 — Paul Kerwulf, burmistrz albo co najmniej rajca.

1416 — Hans Promnitz, rajca lub trzeci burmistrz.

1426 — Christoforus Paschedach [Pasedag], jeden z czterech burmistrzów..

1426 — Merten, jeden z czterech burmistrzów.

1426 — Sweder, jeden z czterech burmistrzów.

1426 — Blodecke, burmistrz, zapewne tożsamy z Nicolausem Blodike z 1409 r.

1445 — Matteus Grunow, jeden z czterech burmistrzów, wspomniany 27.02.1445 r. jako urzędujący.

? — Simon Jcocobsdorf, jeden z czterech burmistrzów, wspomniany w 1445 r. jako urzędujący.

? — Johann Berenfelde, jeden z czterech burmistrzów, wspomniany w 1445 r. jako nie urzędujący; może tożsamy z Hansem Berenfelde z 1416 r., na pewno spokrewniony z rodziną sędziów i sołtysów.

1445, 1450 — Jacobus Schildberg [Schiltperge] jeden z czterech burmistrzów, może pochodził z Golenic, jako burmistrz (nieurzędujący) wspomniany w 1445 r.; 29.03.1450 r. i tytułem burmistrza był świadkiem potwierdzenia lenna sądowego.

1450 — Hans Kunat [Cunat], jeden z dwóch burmistrzów.

1470-1481 — Hans Cawele, burmistrz, syn lub wnuk Hansa Cowele, do 1426 r. współwłaściciela połowy sądu w Gorzowie.

1485-1489 — Paul (II) Kerwulf [Kerwolf, Kerenwulf], w 1489 r. jeden z trzech burmistrzów.

1489 — Hans Bernfeld, jeden z trzech burmistrzów, ostatni znany przedstawiciel rodu.

1489 — Hans (II) Promnitz, burmistrz; w 1482 r. wystąpił obok Kerwulfa jako Radesbowaren [rajca] Gorzowa, w 1489 r. był jednym z trzech burmistrzów; ufundował prezbiterium w kościele Mariackim, co potwierdza inskrypcja zawarta na cegłach poniżej wschodnich okien.

1499-1511 — Paul Daum [Dhumen, Dhaum, Dhaume, Thumen], burmistrz, brat Johanna, zw. Scharf (ostry); jako burmistrz Gorzowa Paul wspomniany został w 1499 r., po raz drugi 28.10.1511 r. jako odbiorca nowej ordynacji miejskiej od elektora Joachima.

1519 — Andreas Sehefeldt, burmistrz, stał na czele delegacji miejskiej wysłanej do Paradyża na rokowania z cystersami.

1537 — Johann Schede, burmistrz, pochodził z Polski; zwolennik Reformacji; jako burmistrz 1.11.1537 r. wraz z całą Radą Miejską przyjął komunię pod dwiema postaciami, opowiadając się po stronie Reformacji.

1549 — Hans Ledaw, burmistrz.

? — Martin Gieseler [Mertenn Geisslers, Geyssler, Gissler, Gissler, Martin Geiseler], ochmistrz i burmistrz, na tej funkcji wspomniany tylko raz, wiele lat (1602) po śmierci [aldte herr Martin Gieseler seligen weiland hofmeister undt burgemeister].

1561-1563 — Hans Herrendorff, burmistrz; miał największą gospodę w dzielnicy św. Gertrudy; w czasie szacunku katastralnego w 1561 r. jego majątek oszacowano na 300 kop groszy, na tym tle wdał się w spór z superintendentem Waltersdorfem; choroba burmistrza stała się pretekstem do oskarżenia o czary żony Asmusa Mullera z Dalekiego Młyna i pięciu innych kobiet, które spalono (z wyjątkiem Mullerowej); zm. 24.09.1563 r., z powodu sprzeciwu superintendenta pochowany na cmentarzu k. szkoły.

1563-1565, - 1572 — Michael Bossinger [von Bosinger], burmistrz pochodzenia szlacheckiego; w Wielki Czwartek 1566 r. do spółki z Simonem Schedenem otworzył wyszynk piwa i wina w piwnicy ratuszowej; w 1572 r. lub przed tym rokiem ponownie wybrany na burmistrza.

1500-?, 1575 — Valtin [Valten, Valentin] Friese [Friesse], burmistrz, pochodził z Brunszwiku; posiadał przywilej na piwowarstwo i gospodę w dzielnicy św. Jerzego, zepsucie się waru w sierpniu 1564 r. stało się pretekstem do aresztowania trzech kobiet z przedmieścia, oskarżonych o rzucanie czarów; na wiosnę 1566 roku zapoczątkował budowę kościelnego przedsionka.

1573-1575 — Valentin [Valten] Karge, burmistrz, zajmował się handlem winem.

1576-1580, 1584-1585 — Georg [Jurg] Jesche [Jesch, Gesche], burmistrz, zajmował się handlem winem; wraz z Franzem Retzem i Simonem Schede stanowił delegację, która na granicy pod Glisnem żegnała na ziemi niemieckiej polskiego króla-elekta, Henryka Walezego; po nagłej śmierci Friese, drogą nadzwyczajnej elekcji, wybrany burmistrzem; w 1584 r. ponownie zatwierdzony na burmistrza, zm. na urzędzie podczas zarazy w 1585 r.

1580-1581,1586 — Peter Rosenthal, burmistrz; w 1583 r. jako rajca uczestniczył w wytyczaniu granicy między Wawrowem i Różankami; w 1586 r. ponownie zatwierdzony na burmistrza.

1582-1583 — Hans Winss [Wiess], burmistrz; latem 1566 r. popadł w zatarg z Hansem Wharlinem o spław drewna, miał romans z żoną aptekarza, w 1578 r. ledwo uniknął śmierci z rąk starosty mironickiego Friedricha Birkholtza, 8.07.1583 r. pobił Thomasa Ammona; pozostawał w sporze z proboszczem Jakubem Hauptem, zw. Capito; bójka między burmistrzem i duchownym zakończyła się miejskim tumultem; usunięty z Rady i skazany na areszt domowy, zmarł w 1585 r. w wyniku zarazy.

a. 1594, 1595 — Simon Schede, burmistrz; w 1566 r. do spółki z Michaelem Bossingerem otworzył wyszynk piwa i wina w piwnicy ratuszowej; w 1568 r. kupił ogród przed Santocką Bramą; w 1574 r. był w delegacji żegnającej Henryka Walezego; 10.02.1595 r. ponownie został burmistrzem: słynął ze zdolności dyplomatycznych; w 1594 r. zażegnał z korzyścią dla miasta konflikt ze starostą z Mironie o rybołówstwo w Heinsdorfer See (jezioro Błotne w Gorzowie).

1594 — Andreas Halle (starszy), burmistrz; miał gospodę w dzielnicy św. Getrudy.

1596-1597 — Jouas Krause, burmistrz i sędzia miejski.

1602 — Adam Sorgenfrey, burmistrz; testamentem z 15.07.1636 r. przekazał środki na odbudowę kościoła św. Gertrudy.

a. 1605 — Jonami Kuhn, burmistrz.

1606 — Krause, burmistrz.

a. 1610 — Georg Lentze, burmistrz; miał stodołę za Bramą Młyńska, która spłonęła od pioruna w 1586 r. zm. w 1610 r.

? — Peter Stracne, burmistrz.

1615 — Andreas Halle (średni), burmistrz.

ok. 1620 — Kaspar Korner, [Korber], burmistrz; posiadał gospodę w dzielnicy Świętego Ducha.

1621, 1623-1626, 1627, 1629 — Georg Pigke [Epike], burmistrz; po śmierci Davida Schede we wrześniu 1623 r. przejął jego obowiązki, ponownie wybrany i zatwierdzony w 1624 i 1625 r., następnie 14.01.1627 r. i 11.01.1629.

1622, 1626 — Johann Bunting [Buntingk], burmistrz.

1623 — David Schede, burmistrz; miał gospodę w dzielnicy Św. Gertrudy.

1628 — Sebastian Stern, burmistrz.

1631? — Andreas Halle (młodszy), burmistrz.

1632, 1637 — Johann [Hanss] Schede, burmistrz; prawnuk Johanna Schede; posiadał po Valtime Friese gospodę w dzielnicy św. Jerzego; jego urzędowanie burmistrza przypadło na lata wojny 30-letniej; w 1637 r. jako burmistrz był adresatem polecenia elektora, by mieszczanie opuścili miasto i pozbawili Szwedów kwater, zm. 30.10.1647 r.

1635-1650 — Joachim Kratz, burmistrz.

1647-1670 — Georg Grassmann, od 1647 r. przez 23 lata pełnił funkcję burmistrza, zm. 28.08.1670 r., pochowany został w kościele przed stallą burmistrzów.

1648-1655 — Friedrich Schede, burmistrz; miał gospodę po Hansie Herrendorfie w dzielnicy św. Gertrudy, największą w mieście.

1651-1672 — Adam Thiele [Thielow], burmistrz; miał gospodę w dzielnicy św. Jerzego.

1654 — Friedreich, burmistrz; 26.10.1654 r. wraz z rajcami podpisał apel o ofiarność na odbudowę kościołów na przedmieściu.

1656-1666 — Andreas Hoffmann, burmistrz.

1667-1677 — Melchior Hartmann, burmistrz.

1672-1692 — Daniel Schede, burmistrz; syn Johanna, praprawnuk burmistrza Johanna; w 1668 r. jako notarius publicii reprezentował Radę w sporze sądowym.

1678-1692 — Christoph Kratz, burmistrz; w 1668 r. jako notarius publicii reprezentował Radę.

1686-1688 — George der Machower, wymieniony jako jeden z trzech burmistrzów.

1687-1705 — Hermann Christian Lange, burmistrz; w 1702 r. wraz z Schede posłował do obozu wojsk szwedzkich pod miastem, by powstrzymać marsz przez miasto, zm. w 1705 r.

1688 — Schardius, burmistrz.

1693-1705 — Martin Zobe, burmistrz.

1693-1695 — Michael Steinike, burmistrz.

1705-1709? — Christian Gralimann, burmistrzem został w 1705 r, i podpisał pismo umieszczone 21.12.1705 r. w miedzianej kuli na wieży Bramy Młyńskiej.

1704 — Heinrich Trist, burmistrz; członek gminy Kalwińskiej, kierował budową Kościoła Zgody, którą zakończył wiosną 1704 r.; jako burmistrz podarował kościołowi woreczek z dzwonkiem (do zbierania datków) z zielonego aksamitu ze srebrnymi frędzlami.

1709, 1719-1729 — Johann Severus Weinreich, burmistrz; w 1719 r. wybrany ponownie burmistrzem, ale już na urząd dożywotni; 6.8.1720 r. zreorganizowano magistrat, przydzielając każdemu z członków odrębny departament.

1710 — Johann Conrad Schede, burmistrz, poeta; syn Daniela, prapraprawnuk Johanna, ostatni autor kroniki miasta; w 1686 r. jako sekretarz miasta napisał madrygał, który został umieszczony na wieży kościoła w Karninie.

1715 — Johann Gottfried Bekmann, burmistrz, wspomniany jako ofiarodawca żyrandola dla Kościoła Zgody.

1729-1756 — David Balduin Lange, burmistrz, pierwszy nadburmistrz; być może kalwin, 7.07.1735 r. jako pierwszy burmistrz dokonywał wizji lokalnej w Kościele Zgody, w 1753 r. tytułowany nadburmistrzem [Ober Burgemeister, Grand-Bourgremaitre].

1733 — Reinhardt, burmistrz.

1736-1746 — Christian Ludolph Grassmann, burmistrz.

1756-1768 — Wilhelm Kreye, nadburmistrz; prawdopodobnie to on podpisał jako nadburmistrz 23.02.1757 Regulamin Ekstrapoczty i Sztafety.

1757-1760 — Triest, burmistrz, prawdopodobnie jeden z trzech.

1757 — Altmann, burmistrz.

1757-1780 — Heinrich Liebenthal, nadburmistrz; jego imieniem nazwano kolonię Liebenthal, dziś Kołomęt k. Bolemina.

1780-1787 — David Christian Otto Burchardt, burmistrz lub nadburmistrz; właściciel majątku Schonhof (róg dzisiejszej al. Kosynierów Gdyńskich i Jagiellończyka), 12.06.1780 r., podejmował króla pruskiego Fryderyka II, który wizytował garnizon.

1780 — Johann Andreas Vigilantius, drugi burmistrz.

1780 — Karl Wilhelm Grave, burmistrz.

1787-1808 — Friedrich Gottlieb Herineberger, nadburmistrz i radca sądowy; zajmował się reformą sądownictwa i więziennictwa.

1790-1810 — Beneke, prawdopodobnie drugi burmistrz; jeszcze jako urzędnik miejski ożenił się z córką Schumana, kaznodziei z Kościoła Zgody, kuzynką Friedricha Schleiermachera; ich dom był ośrodkiem życia kulturalnego, w 1790 r. gościł u nich często Heinrich Zschokke, dramaturg, wówczas nauczyciel w gimnazjum, a w latach 1794-95 sam Schleiermacher, który uczył ich córkę i troszczył się o wychowanie syna; Schleiermacher zostawił opis gospodyni, jako gorzowskiej mieszczanki końca XVIII w. i pierwszej damy miasta.

1799 — Abernethy, burmistrz.

1806 — Otto (?) Burchardt, prawdopodobnie drugi burmistrz.

1809-1810 — Johann Ludwig Bothe, burmistrz urzędujący [dirigens] „starego magistratu"

19.11.1809 r. przyjęto nową ordynację miejską — odtąd burmistrzowie wybierani byli na 12-letnią kadencję.

1810-1819 — Karl Wilhelm Weigelt, burmistrz; przeniesiony albo zm. na urzędzie przed upływem kadencji.

1819 - 1831 — Christian Reymann, burmistrz.

1831 - 1843 — Johann Friedrich Mehls, burmistrz.

1843-1856 — Emil Neumann, burmistrz; w 1853 r. wprowadzono nowe prawo miejskie, 2.01.1854 r. odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Miejskiej wybranej według nowych przepisów; zm. 26.02.1856 r.

1856-1891 — Wilhelm Eduard Leopold Meydam, burmistrz, prawdopodobnie od 1863 r. nadburmistrz; w 1892 r. otrzymał tytuł zasłużonego obywatela miasta; zm. 12.04.1907 r.; najdłużej, bo 35 lat urzędujący gospodarz miasta.

1874-1893 — Adolf Fenner, drugi burmistrz.

1891-1915 — Oskar Ancker, nadburmistrz; 2.10.1891 wybrany pierwszym burmistrzem, od 1902 nadburmistrz.

1893-1919 — Wilhelm Lehmann, drugi burmistrz; 1.06.1881 r. został radcą miejskim, 10.03.1893r. awansowany na burmistrza, zdymisjonowany 1.05.1919 r.

1915-1943 — Otto Gerloff, nadburmistrz; prawnik z wykształcenia, przybył z Grudziądza, gdzie pełnił funkcję zastępcy burmistrza; 1.10.1915 został pierwszym burmistrzem, od 1916 r. był nadburmistrzem; inicjator wielu inwestycji w Gorzowie (ratusz, kasa oszczędności, koszary), 31.03.1933 r. jego imię otrzymał most na Warcie (obecnie Staromiejski); 1.12.1943 r. przeszedł w stan spoczynku i osiadł w Aschau am Chiemsee, gdzie zm. 17.01.1956 r.; był najstarszym i najdłużej urzędującym burmistrzem w ówczesnych Niemczech; najdłużej - 28 lat - urzędujący gospodarz miasta w XX wieku.

1916-1920 — Arnold, drugi burmistrz.

1920-1933 — Wilhelm Henckel, drugi burmistrz; usunięty przez nazistów, zm. w 1943 r.

1934-1945 — Paul Klemm, burmistrz, prawdopodobnie nazista, pierwszy urzędujący zastępca nadburmistrza, z roczną przerwą od 1939 r. na służbę wojskową; jego los po 1945 r. nieznany.

1944-1945 — dr Jahnke, nadburmistrz; ur. w 1898 r. w Duisburgu — Ruhrort walczył w I wojnie światowej, w latach 1919-21 studiował prawo, nauki polityczne i ekonomię, od 1929 r. zajmował się przedsięwzięciami gospodarczymi NSDAP, z rekomendacji nazistów został w 1933 r. pierwszym zastępcą, a dwa lata później burmistrzem w Dinslaken w okręgu Essen; urząd nadburmistrza objął 8.08.1944 r., jego los po 1945 r. nie jest znany.

1945-1947 — Piotr Wysocki, prezydent; urodzony dnia 27.06.1898 roku w Rusiborku koło Środy Wlkp.; brał udział w powstaniu wielkopolskim, sympatyk PPS; dnia 27.03.1945 r. przybył do Gorzowa; został p.o. burmistrza, a 20 .04.1945 r. mianowany przez starostę Kroenke na prezydenta miasta; w latach od 11.12.1945 r. do 5.08.1946 r. przewodniczył Tymczasowej Miejskiej Rady Narodowej; 12.08.1946 r. został ponownie wybrany na prezydenta przez MRN; odwołany dnia 30.05.1947 r., objął funkcję prezydenta Piły; w latach 1948-50 był starostą powiatowym w Szczytnie, w 1951 r. powrócił do Piły, gdzie zmarł.

1945-1949 — Leon Kruszona, wiceprezydent; urodzony 18.06.1909 r. w Grzybowie koło Wrześni; z wykształcenia nauczyciel, przed wojną był sekretarzem Polskiego Związku Zachodniego w pow. holsztyńskim; był organizatorem drugiej grupy operacyjnej, która przybyła do miasta 9.04.1945 r., od dnia 12.04.1945 r. wiceburmistrz, a następnie wiceprezydent miasta; w okresie od 29.04.1945 r. do 10.10 1948 r. kierował miejską organizacją PPS; usunięty z partii za "odchylenia prawicowo-nacjonalistyczne", zrezygnował 31.01.1949 r. z funkcji wiceprezydenta; jego żoną w latach 1945-51 była Natalia Bukowiecka — dziennikarka i autorka powieści "Rubież" o początkach polskiej administracji w Gorzowie.

1947-1949 — Zygfryd Kujawski, prezydent; urodzony 21.02.1909 r. w Bartoszycach, z wykształcenia geodeta, 30.05.1947 r. powołany na prezydenta miasta, za jego kadencji Gorzów odzyskał prawa powiatu grodzkiego dnia 1.04.1948; z powodu zajęcia opuszczonej willi na mieszkanie zmuszony został do złożenia 15.09.1949 r. rezygnacji.

1949-1951 — Andrzej Polus, prezydent oraz przewodniczący PMRN; urodził się w 1901 r. Sycynie, pow. Oborniki; w latach 1939-41 przebywał w niemieckiej niewoli; w marcu 1945 r. wstąpił do PPR; pełnił funkcję burmistrza Szamotuł do dnia 17.09.1949 r., kiedy to uzyskał "awans" na prezydenta Gorzowa w związku z reformą administracyjną; od 3.06.1950 r. przewodniczący Prezydium MRN; został prawdopodobnie zmuszony do rezygnacji, czego przyczyną mogła być likwidacja cmentarza sowieckiego w centrum miasta. Zmarł 16.11.1976 r.

1952-1954 — Zbigniew Haśko, przewodniczący PMRN od 30.05.1952 r.; elektryk; zdymisjonowany 8.06.1954 r. przed pierwszymi wyborami do rad narodowych.

1954-1956 — Czesław Bezdziecki, przewodniczący PMRM; urodził się 20.08.1919 r. w Suwałkach, pracował jako aparatowy w „Stilonie"; dnia 31.08.1954 r. wybrany na przewodniczącego PMRN; 22.09.1956 r. został kierownikiem ADM; zmarł 6.02.1970 r.

1956-1958 — Roman Baran, przewodniczący PMRN; instruktor KW PZPR w Zielonej Górze, człowiek z zewnątrz — przywieziony "w teczce" i wybrany 18.10.1956 r.; nigdy nie zamieszkał w Gorzowie; w 10 dni po wyborach z 2.02.1958 r. złożył rezygnację i wrócił do Zielonej Góry; jego 16-miesięczna kadencja jest najkrótszą w powojennych dziejach miasta.

1958-1969 — Zenon Bauer, przewodniczący PMRN; urodził się 19.09.1913 r. w Niemnie koło Lidy; 12.02.1958 r. został przewodniczącym prezydium nowo wybranej Miejskiej Rady Narodowej; za jego kadencji rozpoczęto program odgruzowywania miasta i jego powolną odbudowę; z powodu konfliktu z władzami wojewódzkimi został zmuszony do złożenia rezygnacji dnia 8.03.1969 r.; przez 8 lat kierował "Miastoprojektem"; w 1998 r. został honorowym obywatelem miasta.

1969-1973 — Jan Telec, przewodniczący PMRN; urodził się 23.10.1927 r. w Niekłaniu w województwie kieleckim; od 1951 r. w PZPR, od 1967 r. był kierownikiem wydziału w KW w Zielonej Górze; 8.03.1969 r. wybrany na przewodniczącego PMRN; następnie przez pół roku dyrektor PKO.

1973-1978 — Henryk Kempa, prezydent; urodził się 6,02.1936 r. w Trzaskach, pow. Krotoszyn; od 1971 r. w KW PZPR; 19.12.1973 r. powołany na stanowisko prezydenta Gorzowa; odwołany 15.06.1978 r. wrócił na stanowisko sekretarza KM PZPR; za jego kadencji Gorzów stał się miastem wojewódzkim.

1978-1982 — Włodzimierz Kiernożycki, prezydent; urodził się 23.09.1941 r. na Polesiu; powołany na stanowisko prezydenta 16.06.1978 r.; swą rezygnację z 15 04.1982 r. uzasadnił wyborem na dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Budownictwa; następnie objął funkcję ostatniego I sekretarza KM PZPR w Gorzowie; za jego prezydentury ludność Gorzówa dnia 24.04.1979 r. po raz pierwszy przekroczyła liczbę 100 tysięcy..

1982-1984 — Mariusz Erdmann, prezydent; urodził się 10.03.1946 r. w Toruniu, absolwent prawa na UMK, w 1977 r. obronił doktorat z historii w Moskwie; od września 1980 do maja 1981 r. był I sekretarzem KM PZPR; 16.04.1982 r. został prezydentem miasta; złożył rezygnację z kierowania miastem 31.01.1984 r; później pracował jako wicedyrektor I Oddziału PKO BP..

1984-1985 — Benedykt Wiśniewski, prezydent; urodził się 21.03.1937 r. koło Łęczycy; w latach 1979-84 prezes Spółdzielni Mieszkaniowej „Górczyn"; mianowany na prezydenta dnia 1.02.1984 r.; w związku z krytyką za nieskuteczne działania złożył rezygnację, która została przyjęta; następnie wrócił do spółdzielni mieszkaniowej.

1986-1988 — Krzysztof Spychaj, prezydent; urodził się 26.09.1949 r. w Krotoszynie, absolwent prawa na UAM, od 1971 r. pracował jako prokurator w różnych miastach; 1.01.1986 r. powołany na prezydenta; zrezygnował 30.11.1988 r. po nominacji na prokuratora wojewódzkiego.

1988-1990 — Andrzej Szewczyk, prezydent; urodził się 21.05.1950 r. w Gorzowie, magister ekonomii po studiach w Moskwie; pracował w „Stilonie" oraz „Zrembie''; członek ZW ZSMP w Zielonej Górze i RW FSZMP w Gorzowie następnie sekretarz KM PZPR; prezydent od 16.12.1988 r.; zrezygnował 20.06.1990 r. w trybie ustawowym po pierwszych wolnych wyborach samorządowych; później został dyrektorem oddziału Banku Zachodniego.

1990-1992 — Nikodem Wolski, prezydent; radca prawny, członek ChSP, desygnowany przez Komitet Obywatelski, wybrany został 20.06.1990 r., zrezygnował pod wpływem krytyki 8.04.1992 r.; później był krótko dyrektorem PWiK, następnie założył kancelarię notarialną w Kostrzynie.

1992-1994 — Lech Marek Gorywoda, prezydent; urodził się w 1948 r., dyrektor spółki "Habud", radny klubu "Solidarność"; wybrany 16.04.1992 r., odszedł 24.08.1994 r.

1994-1998 — Henryk Maciej Woźniak, prezydent; urodził się 24.09.1957 r., od 1985 r. naczelnik Urzędu Skarbowego, członek KLD i UW, prezydent od 24.08.1994 r.; odwołany przed upływem kadencji.

1998 — Bogusław Andrzejczak, prezydent; urodził sięw 1956 r. w Gorzowie, skończył studia w Moskwie; nauczyciel w Zespole Szkół Elektrycznych; 15.06.1998 r. wybrany na prezydenta; do końca kadencji stał na czele koalicji SLD - "Solidarność".

od 1998 — Tadeusz Jędrzejczak, prezydent; urodził się w 1955 r. w Gorzowie, absolwent historii na WSP w Zielonej Górze, w latach 1981-88 pracował jako nauczyciel; następnie sekretarz KM PZPR, delegat na ostatni XI Zjazd PZPR; członek-założyciel SdRP; poseł na Sejm od I kadencji w 1991 r. do 1999 r.; 30.10.1998 r. wybrany na prezydenta; w wyborach z dnia 27.10.2002 wybrany na drugą kadencję; zwyciężając w pierwszej turze wyborów z dnia 12 listopada 2006 roku objął trzecią kadencję z rzędu jako prezydent miasta; w 2004 roku, w związku z przedstawionymi mu zarzutami w "aferze budowlanej" zawiesił swoje członkowstwo w SLD.

 
 

Copyright © 2007-2009. All rights reserved.